Gedurende de Tweede Wereldoorlog hechten de Duitsers veel waarde aan het zingen van liedjes. Zang geeft moed, verbroedert en hamert de propagandaleuzen erin. Iedere afdeling van de nationaalsocialistische organisatie heeft zijn eigen liederen. Tijdens het marcheren – maar ook tijdens de rustmomenten in het open veld – zingen de Duitsers uit volle borst mee op de marsmuziek. In oktober 1940 klopt Piet Heins aan bij Adriaan van Hees, hoofd zangdienst van de NSB. Heins heeft speciaal voor de Weerbaarheidsafdeling (WA) – de paramilitaire tak van de Nationaalsocialistische Beweging (NSB) – een lied gecomponeerd: 'W.A. Marcheert'. Het nummer is een voltreffer. In korte tijd groeit het niet alleen uit tot het lijflied van de WA, maar wordt het ook binnen de gehele NSB gezongen.